Ηγέτης: η σημασία και ενδείξεις

Tου Χρήστου Γιανναρά

Ενας ηγέτης (κάθε ηγέτης) κρίνεται χωρίς προθεσμίες – από την πρώτη στιγμή που αναλαμβάνει ηγετικές ευθύνες. Το αίτημα «να του δώσουμε χρόνο» (να μην βιαστούμε στις κρίσεις μας), όταν εμφανίζεται, είναι προγνωστικό σημάδι εγγυημένης ηγετικής ανικανότητας.

Το ηγετικό χάρισμα δεν γεννιέται με την εκλογή στο ηγετικό υπούργημα ούτε το αποκτά κανείς με τον καιρό, «μαθαίνοντας» να ασκεί ηγεσία. Ο ηγέτης είναι ηγέτης προτού τον εκλέξουν για ηγέτη. Είναι έτοιμος να ηγηθεί επειδή έχει στόχους, πιστεύει στους στόχους του με μαχητική αποφασιστικότητα. Τόσο οι στόχοι του (το διαγνωστικό του χάρισμα σφυρηλατημένο στο αμόνι επίπονης σπουδής)....

H διαπίστευση των blogs δώρο από την Άννα Διαμαντοπούλου

Δώρο στα blogs από την Άννα Διαμαντοπούλου, με την έναρξη του 2010 μια και το Υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να παρέχει και στα blogs επίσημη απευθείας ενημέρωση.

Η Άννα Διαμαντοπούλου μας ανακοίνωσε μέσω του λογαριασμού της στο twitter πως ξεκίνησε η διαπίστευση των blogs που θέλουν να λαμβάνουν ενημέρωση από το Υπουργείο Παιδείας ταυτόχρονα με τα υπόλοιπα ΜΜΕ. Σίγουρα είναι ένα σημαντικό βήμα.......

ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ !!

ΔΙΑΛΑΛΗΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΜΕ ΟΠΟΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΑΣ ΔΙΝΕΤΑΙ.
Α Ρ Κ Ε Τ Α Α Ν Ε Χ Τ Η Κ Α Μ Ε !!!!!

ΑΦΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ !!!!!

ΣΑΜΠΟΤΑΡΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΟΥΝ (ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΟΥΣ)ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΟΛΥΣΜΕΝΟ ΓΑΛΑ ΣΕ ΔΕΛΤΑ ΚΑΙ ΦΑΓΕ!

Η επικίνδυνη καρκινογόνος ουσία αφλατοξίνη βρέθηκε ....

σπόρος της οργής

Ο σπόρος της οργής

του Mike Davis

Σκέφτομαι ότι οι κοινωνίες μας είναι υπέρμετρα κορεσμένες από μια μη αναγνωρίσιμη οργή, που μπορεί στα ξαφνικά να κρυσταλλοποιηθεί γύρω από μία αστυνομική αυθαιρεσία ή από μία κρατική καταστολή. Ο σπόρος της εξέγερσης έχει ήδη δώσει ξεκάθαρα τους καρπούς του, αλλά η αστική κοινωνία μόλις που αναγνωρίζει τη σοδειά.

Στο Λος Άντζελες το 1992, για παράδειγμα, ο κάθε έφηβος στο δρόμο (ή από την ανάποδη, ο κάθε αστυνομικός περιπολίας) ήξερε ότι η καταληκτική σύγκρουση καταφθάνει. Ανάμεσα στους νέους και την πολιτική κυβέρνηση διανοίγονταν ολοένα και ευρύτερο χάσμα, που ήταν προφανές ακόμα και στον λιγότερο ενημερωμένο παρατηρητή: Εβδομαδιαίες μαζικές συλλήψεις, αναρίθμητοι ξυλοδαρμοί άοπλων νέων από την αστυνομία, αδικαιολόγητο φακέλωμα των μαύρων νέων, ντροπιαστική άσκηση δικαιοσύνης με δύο μέτρα και δύο σταθμά, κλπ. Παρόλα αυτά, όταν φτάσαμε στην καταληκτική σύγκρουση, υπό τη σκιά της δικαστικής απόφασης που αθώωνε την ένοχη, για τον σχεδόν μέχρι θανάτου ξυλοδαρμό του Rodney King, αστυνομία, οι πολιτικές και μιντιακές ελίτ αντέδρασαν ως εάν να απελευθερώθηκε από τα βάθη της γης μία κρυφή και απρόβλεπτη δύναμη.

Στη συνέχεια τα ΜΜΕ (που επί το πλείστον παρατηρούσαν από ψηλά με τα ελικόπτερα) προσπάθησαν να περάσουν στην κοινή γνώμη μία θεώρηση της εξέγερσης που βασίζονταν στην δραστική απλοποίηση και σε στερεότυπα: συμμορίες μαύρων.....

ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ

ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ (ΙΟΥΝΙΟΣ / ΙΟΥΛΙΟΣ 2008)

Ας είναι πάντα δροσερό το νερό της λίμνης
και
καταπράσινο το χορτάρι στις πλαγιές της Κοιλάδος!

Ανατρέχοντας κανείς στον ιστότοπο αυτό, νοιώθεις πραγματικά δέος για το τι μπορεί να πετύχουν πολλοί άνθρωποι μαζί από διαφορετικούς τόπους και με διαφορετική λαλιά.
Οι Έλληνες έφιπποι τοξότες σε αρμονία με τοξότες, άλλων χορών, τιμούν την σημαία μας πρωτόβουλα, εκπληρώνοντας το χρέος τους και την αγάπη τους προς την παραδοσιακή τοξοβολία και την Ελλάδα.
Ένα χρέος που ποτέ του δεν εξόφλησε, το σαθρό και δύσκαμπτο μιζοκράτος, τον επιδέξιων αρχιτεκτόνων της ντόπας και των ανάξιων εκφραστών της ένδοξης ιστορίας και παράδοσης του τόπου μας.

Είθε να είναι βαριά η λήθη που θα σκεπάσει τους ανάξιους δημόσιους «λειτουργούς», Σκυταλοδρόμους του ενδοτισμού και της πολιτικής οσφιοκαμψίας

Εβδομάδα Προπαγάνδας και Παθών

Την εβδομάδα των παθών του Χριστού, τα Μ.Μ.Ε την μετέτρεψαν σε εβδομάδα εβραϊκής προπαγάνδας. Έχουμε υποστεί όλοι του Χριστού τα Πάθη, αναγκαζόμενοι να παρακολουθούμε όλα αυτά τα χρόνια την άνευ φιλολογικής και φιλοσοφικής αξίας κακόγουστη εβραϊκή μυθολογία, σε όλα τα ελληνικά κανάλια των πρόχειρων, διεκπεραιωτικών προγραμμάτων. Τι σημαίνει η φράση «είμεθα ο περιούσιος λαός επί της γης»; Αποφάσισε ξαφνικά ο θεός να υιοθετήσει ρατσιστικές συνήθειες και να διαχωρίσει τα πλάσματα της δημιουργίας, σε περιούσια και μη; Είπε ποτέ ο Θεός, τον πλανήτη αυτό σας τον προσφέρω προκειμένου να τον χωρίσετε σε οικόπεδα, οι δυτικοί.....

Η Δημοκρατία στην κλίνη του Προκρούστη

Η παγκοσμιοποίηση και ο νεοφιλελευθερισμός, συνθέτουν μια σύγχρονη προκρούστεια κλίνη, που επάνω σ’ αυτή αλυσοδένεται σαν πρώτη ύλη, ο ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος. Σκοπός της μακάβριας αυτής διαδικασίας είναι η παραγωγή του τυποποιημένου σύγχρονου άβουλου εργαζόμενου. Οι χειριστές του φρικαλέου αυτού μηχανισμού, έχουν ντυθεί την τήβεννο της ολιγαρχικής δημοκρατίας και έχουν μασκαρευτεί με το προσωπείο του «κοινού» συμφέροντος. Μεταμορφωμένοι έτσι, διαπράττουν το επαίσχυντο μακάβριο έργο τους, κραδαίνοντας απειλητικά την ρομφαία των ελεγχόμενων και, πλέον, κατευθυνόμενων δημοκρατικών θεσμών.

Όλοι εμείς οι πολίτες αυτού του τόπου, μπορούμε να ακυρώσουμε την δημιουργία της .....

I'm Afraid of Americans - David Bowie

Ένας Απέραντος Οίκος Ανοχής ή Ενοχής...

Η δικαστής Γρεβενών κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα, όταν έβγαλε στήν φόρα παρτίδα Κονδυλίων που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούς και παρακρατικούς φορείς. Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικό σώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ: Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά (και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι"μεσάζοντες") σε μυστικό χώρο, ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!

Η κα Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των παραπάνω θεμάτων. Όμως, η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο θέμα μέχρι αυτή την στιγμή ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΕΣΟ, παρά μόνο από το BBC.

Δυστυχώς η τηλεόραση μόνο ρόλο υπνωτισμού παρέχει στην κοινωνία μας. Το μόνο που δείχνουν και το μόνο που μαθαίνουμε είναι το DVD του Μάκη και ποιος θα γίνει παπάς στη θέση του παπά.

Αν μπορούμε να αντιδράσουμε κάπως με τα εφόδια που διαθέτουμε, είναι να ενημερώσουμε όσους περισσότερους μπορούμε μέσω του Internet.
Παρακαλώ στείλτε το σε όσους μπορείτε. Αυτή η είδηση ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΑΦΤΕΙ επειδή το θέλουν τα συμφέροντα τους.

Το DVD in Greece δεν είχε σκοπό να γκρεμίσει μόνο τον θλιβερό Ζαχόπουλο, αλλά όπως φαίνεται είχε σκοπό να μας τυφλώσει και να μας εθίσει όλους στην ανοχή και την συνενοχή.

Blog links:

http://vrypan.net/weblog/2008/01/28/3304/
http://o-politis.blogspot.com/2008/02/blog-post.html
http://xelwnaki.blogspot.com/2008/02/blog-post.html
http://greece-salonika.blogspot.com/2008/01/blog-post_6581.html
http://magicasland.com/telika-poso-pai-i-vizita-sta-ipogia-tou-dikastiriou-grevenon/2008/01/26/

Ο "Δημοσιογράφος" και το πρόσωπο του τέρατος

Ο «Δημοσιογράφος» και το πρόσωπο του τέρατος

Του Κωστή Παπαϊωάννου

Έχουν συχνά καυτηριαστεί η αισθητική και οι πρακτικές ορισμένων ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως η χαμηλού επιπέδου δημοσιογραφία είναι ελληνική εφεύρεση ή αποκλειστικότητα. Στη χώρα μας όμως έχει γίνει κυρίαρχη. Δεν είναι η περιθωριακή απόφυση μιας ευρύτερης βιομηχανίας της ενημέρωσης, ένα υποπροϊόν που απευθύνεται σε κάποια προεπιλεγμένη ομάδα-στόχο. Με βάση τον βαθμό επιρροής της στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα είναι επικρατούσα. Πρωταγωνιστούν τηλεοπτικές περσόνες που αλλού θα ήταν εκφράσεις ενός γραφικού «μιντιακού λούμπεν». Αρχιερέας της σχολής αυτής, ο τηλεοπτικός εισαγγελέας. Έχει πολλάκις καταδικασθεί για καταπάτηση κάθε έννοιας δεοντολογίας, αλλά καμαρώνει για τα πρόστιμα που του επιβάλλονταν όποτε κατασπάραζε ανθρώπους στη ζούγκλα του. Ανήγαγε την παραδημοσιογραφική παρανομία (της κρυφής κάμερας, της παραβίασης προσωπικών δεδομένων, της λαθρανάγνωσης ημερολογίων) σε ύψιστο λειτούργημα. Εκμεταλλεύτηκε χρόνιες παθήσεις της δημόσιας ζωής, όπως την υποκατάσταση ελεγκτικών μηχανισμών και την έλλειψη λογοδοσίας. Εκπέμπει τηλεοπτικό μεσσιανισμό υποσχόμενος πως θα διορθώσει δυσλειτουργίες των θεσμών λειτουργώντας εξωθεσμικά. Με τον τρόπο αυτόν, άλλο τίποτα δεν κάνει από το να συντελεί στη διαιώνιση της κρίσης. Αποτελεί άλλωστε και ο ίδιος αναπόσπαστο μέρος των προβλημάτων που πολεμά. Χωρίς αυτά δε θα υπήρχε, αφού αντλεί τη νομιμοποίησή του από τις παθογένειές μας, την παράλυτη διοίκηση και τη διαφθορά. Ισχύς του, το δέος των σιωπηλών καλεσμένων μπροστά στην παντοδύναμη ρομφαία του. Τι να πούνε οι καλεσμένοι άλλωστε, εδώ μπροστά του χτυπάνε προσοχή μεταμελημένοι βουλευτές. Και μαζί τους φροντίζει να τρέμουμε όλοι εμείς, καθώς μας κλείνει το μάτι από την οθόνη ψιθυρίζοντας «έχω ράμματα για τη γούνα σου».
Όλο και περισσότερο η εμπορική τηλεοπτική δημοσιογραφία διολισθαίνει προς την εφαρμογή αυτής της πετυχημένης συνταγής. Όσα περιγράφηκαν αφορούν ευρέως το τηλεοπτικό μας τοπίο και όχι απλώς ένα πρόσωπο. Γι΄ αυτό, από όλα όσα γίνονται γύρω μας εστιάζουμε σε αυτή μόνο την πλευρά του τρέχοντος σκανδάλου. Επειδή ακριβώς δεν είναι μεμονωμένη. Το τελευταίο διάστημα μεγάλο μέρος της τηλεοπτικής αλλά και της πολιτικής μας αγοράς λειτουργεί σε τέτοιο πλαίσιο: αλληλοκαρφώματα, ψεύδη και υποκλοπές. Είναι απόλυτη ανάγκη μέσα σε όλη αυτήν την αποφορά να διαφυλάξουμε κάτι αλώβητο, έστω κι αν αυτό είναι μόνο η οργή μας. Οφείλουμε λοιπόν να κρατήσουμε μια εικόνα του τέρατος στη μνήμη μας. Ας διαλέξει ο καθένας τη δική του. Δύσκολα πάντως θα διαφωνήσει κανείς με την άποψη πως η υποψία της πολιτικής διαπλοκής είναι εξίσου βλαπτική για την κοινωνική μας υγιεινή με τη βεβαιότητα της δημοσιογραφικής αλητείας.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 28/01/2008

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Κάθε Νοέμβρη, ο νους και η καρδιά μας είναι εκεί, στο Πολυτεχνείο, στην εξέγερση των φοιτητών, της νεολαίας και ολόκληρου του ελληνικού λαού κατά της χουντικής τυραννίας, το Νοέμβριο του 1973.
Το Πολυτεχνείο ήταν η κορυφαία εκδήλωση της επτάχρονης αντιχουντικής πάλης και μία από τις κορυφαίες στιγμές των αγώνων του λαού και της νεολαίας.

Από την αρχή του 1973 εκφράστηκε με ανεβασμένες μορφές πάλης η λαϊκή αγανάκτηση ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα όπως η κατάληψη της Νομικής, το Φλεβάρη του 1973, η διαδήλωση στις 4 Νοέμβρη 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου, όπου έγιναν και συλλήψεις αλλά και η διαδήλωση 3.000 φοιτητών για συμπαράσταση στους συλληφθέντες στις 8 Νοέμβρη. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν στις σχολές.

Την Τετάρτη 14 Νοέμβρη 1973, το πρωί εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος. Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της χούντας για την υποταγή του κινήματος.
Συγκέντρωση γίνεται και στη Νομική που αποφασίζει να κατευθυνθεί στο Πολυτεχνείο.
Στις 2.00 μ.μ., 5.000 περίπου φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί στο Πολυτεχνείο, ενώ αρχίζει να μαζεύεται και άλλος κόσμος.
Η Πατησίων δονείται από τα συνθήματα κατά της χούντας. Η Ασφάλεια κινητοποιείται και καλεί τους συγκεντρωμένους να αποχωρήσουν.

Την Πέμπτη 15 Νοέμβρη 1973, η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο.
Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά δημιουργείται η πεποίθηση ότι η χούντα μπορεί να πέσει.
Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

Την Παρασκευή 16 Νοέμβρη 1973 μπαίνουν σε λειτουργία οι πομποί του ραδιοφωνικού σταθμού στους 1.050 χιλιόκυκλους που μεταφέρουν το μήνυμα του αγώνα σε όλη την Αθήνα που παρακολουθεί τα γεγονότα.
Στις 9 το πρωί στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου.
Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά».
Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργατών. Έτσι στις 6 το απόγευμα αρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας με πολλούς τραυματίες.
Εμφανίζονται τεθωρακισμένα της Αστυνομίας και πέφτουν οι πρώτοι πυροβολισμοί.
Στις 11 το βράδυ ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα καλούν τον κόσμο να μη φύγει.
Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή.
Όσοι μένουν ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ( Σάββατο 17 Νοέμβρη) τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες.
Στη 1 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μην φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι».
Στις 1.30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς. Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια».
Ωρα 2.50, ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη. Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ.
Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ».
Μαζί του μπαίνουν ασφαλίτες και άντρες των ΛΟΚ. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν ασφαλίτες και συλλαμβάνουν και τους κυνηγούν , οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο.
Στις 3.20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο έχει εκκενωθεί πλήρως.

Η συνέντευξη του A. Σκευοφύλακα στο Βήμα το 2003

Τριάντα χρόνια πέρασαν μέχρι να σπάσει την σιωπή του ο A. Σκευοφύλαξ, έφεδρος στρατιώτης του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο και αποκάλυψε όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του.
«Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα» λέει στην εκ βαθέων εξομολόγησή του. «ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ' AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ' AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους "μαυροσκούφηδες", στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα.
Τι περιμένεις!.. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου. »
Μετά την απόλυσή του από τον στρατό, ο A. Σκευοφύλαξ θα μοχθήσει για να ζήσει.
«Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές το KKE». Στα 30 του θα παντρευτεί, θα αποκτήσει παιδιά. Ζώντας σε μια γειτονιά των νοτίων προαστίων, όλα αυτά τα χρόνια αποφεύγει να μιλάει για τα γεγονότα εκείνης της νύχτας. Όσες φορές θα τον ρωτήσουν «τι σχέση έχεις με τον "πορτάκια" του Πολυτεχνείου;», θα μιλήσει για «μακρινό ξάδελφο που σκοτώθηκε σε τροχαίο»! Στη γυναίκα του θα ανοίξει την καρδιά του ύστερα από χρόνια. Στα τρία παιδιά του δεν το έχει αποφασίσει ακόμη. «Είμαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρόνων. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο»!

Αμαζόνες

Οι Αμαζόνες

• Γενικές πληροφορίες

Οι Αμαζόνες ήταν πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας. Μυθικός λαός κυνηγών και πολεμιστριών που κατάγονταν από τον θεό του πολέμου Άρη και τη νύμφη Αρμονία ή κατά άλλη εκδοχή τη θεά Αθηνά. Το όνομά τους προέρχεται κατά μία εκδοχή από το στερητικό άλφα και τη λέξη μαζός που σημαίνει στήθος, επειδή ακρωτηρίαζαν ή συνέθλιβαν το δεξί στήθος των κοριτσιών τους για να διευκολύνουν το χειρισμό του τόξου.

Αυτό όμως δεν είναι και τόσο σίγουρο επειδή η εξήγηση αυτή απαντάται στην ύστερη αρχαιότητα. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, η παρεξήγηση προέρχεται από την ετυμολογική ανάλυση του ονόματος «Αμαζών»: η «α-μαζός», δηλαδή αυτή που της λείπει ο ένας μαστός. Η σωστή ετυμολογία της λέξης ήταν μάλλον διαφορετική και κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το «αμάζώσαι»: «εκείνες που ζουν μαζί», όπως ακριβώς έκαναν οι γυναίκες πολεμιστές.

Οι Αμαζόνες ήταν Γενναίες και φιλοπόλεμες, κατοικούσαν στην μικρασιατική περιοχή της Λυδίας και της Καρίας και ήσαν θυγατέρες του Άρη.
Μερικές από τις γνωστότερες Αμαζόνες ήσαν: η Ιππολύτη, η Πενθεσίλεια, η Αντιόπη, η Μελανίππη, η Θαληστρία.
Οι γνωστότεροι ήρωες φέρονται να έχουν πολεμήσει μαζί τους όπως ο Ηρακλής (που φόνευσε την Ιππολύτη και πήρε την ζώνη της και την χάρισε στην Ομφάλη που την κληροδότησε στους βασιλείς της Λυδίας), ο Αχιλλέας, ενώ είχε συνάντηση μαζί τους και ο Μ. Αλέξανδρος.
Πολλοί προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον μύθο των Αμαζόνων αλλά και αν υπήρξε τέτοιο είδος γυναικών. Πάντως ο μύθος τους διατηρήθηκε αναλλοίωτος κατά την αρχαιότητα και επέδρασε και στην Τέχνη: ζωγραφική, γλυπτική, ποίηση, λογοτεχνία, δραματουργία.
Οι Αμαζόνες φέρονται και σαν ιδρύτριες ή βοηθοί στην ίδρυση πόλεων όπως η Σμύρνη και η Μαγνησία του Σιπύλου.

• Τοποθεσία

Ο Όμηρος στην Ιλιάδα της τοποθετεί στη Φρυγία και στη Λυκία. Όμως, πατρίδα των Αμαζόνων ήταν η Θεμίσκυρα του Ευξείνου Πόντου, που βρισκόταν κοντά στον ποταμό Θερμώδοντα. Οι Αμαζόνες έκαναν πολλές επιδρομές στις γειτονικές χώρες αλλά και μακρύτερα, κτίζοντας ταυτόχρονα και καινούριες πόλεις. Πάντως, στα μετέπειτα χρόνια που Έλληνες πήγαν να ψάξουν το βασίλειό τους, δεν το βρήκαν στη συγκεκριμένη περιοχή. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι κατέφυγαν σε βορειότερες περιοχές (στο βόρειο Καύκασο) μετά την ήττα τους από τον Ηρακλή, ο οποίος σε έναν άθλο του έπρεπε να πάρει τη ζώνη της βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολλύτη/ Ιππολύτης. Γενικά πάντως, βασίλεια των Αμαζόνων θεωρούνταν ότι υπήρχαν σε πολλές περιοχές ακόμα και νοτιότερα π.χ. στη Λιβύη.

• Η κοινωνία των Αμαζόνων

Ειδικά στην πατρίδα των Αμαζόνων άντρες δεν επιτρέπονταν καθόλου. Για τη διαιώνιση του είδους δύο μήνες την άνοιξη πήγαιναν και έμεναν με έναν γειτονικό αρσενικό λαό, τους Γαργαρείς, που κατοικούσαν στον Καύκασο. Από τα παιδιά που γεννιούνταν, κρατούσαν μόνο τα θηλυκά. Τα δε αρσενικά ή τα σκότωναν ή τα ακρωτηρίαζαν ή τα έστελναν στους πατέρες τους. Για την προστασία του κράτους τους ήταν όλες τους εξασκημένες στη χρήση τόξου και ξίφους και θεωρούνταν μάλιστα ισάξιες με πολεμιστές άνδρες, για την ανδρεία και την ικανότητά τους. Σε άλλα κράτη μπορεί να επέτρεπαν την παρουσία ανδρών, αλλά δεν τους επέτρεπαν να έχουν σημαντικές θέσεις.

• Μύθοι και Ιστορία

Οι Αμαζόνες έχουν συμμετάσχει σε πολλούς μύθους. Η δημιουργία τέτοιων μύθων έχει δημιουργήσει ερωτηματικά στους ερευνητές. Στις μέρες μας, θεωρείται ότι οι Αμαζόνες δεν ήταν απλά ένας μυθικός λαός, ένα αποκύημα της φαντασίας των Ελλήνων, αλλά ένας ιστορικός λαός. Κάποιο από τους μύθους αυτούς είναι οι παρακάτω:

• Ηρακλής, Θησέας και Αμαζόνες

Σε έναν από τους άθλους του, ο Ηρακλής, ανέλαβε να κλέψει τη ζώνη της βασίλισσας τους, Ιππολλύτης. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, ο Θησέας, που συνόδευε τον Ηρακλή, έκλεψε μία αμαζόνα, την Αντιόπη. Για να εκδικηθούν οι αμαζόνες κατέλαβαν την Αττική και επιτέθηκαν στην Αθήνα αλλά δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν. Αντιθέτως, πάρα πολλές από αυτές έπεσαν στη μάχη και θάφτηκαν στις γύρω περιοχές.

Ο Θησέας ερωτεύθηκε την Αμαζόνα Αντιόπη, την οποία έφερε στην Ελλάδα και απέκτησε γιο μαζί της, τον Ιππόλυτο. Αργότερα όταν οι Αμαζόνες ήλθαν στην Αθήνα για να πάρουν εκδίκηση στην μάχη που επακολούθησε, νικήθηκαν. Η Αντιόπη, που πολέμησε στο πλευρό του άνδρα της Θησέα, σκοτώθηκε.

• Αμαζόνες και Τρωικός πόλεμος

Οι Αμαζόνες πήραν επίσης μέρος στον πόλεμο της Τροίας. Για να βοηθήσουν τον Πρίαμο, έστειλαν μια ομάδα τους υπό τις εντολές της βασιλισσάς τους Πενθεσίλιας. Η ομάδα αυτή αποδεκατίστηκε από τον Αχιλλέα.

Το 1542, μια ομάδα Ισπανών στρατιωτών με επικεφαλής τον Φρανθίσκο ντε Ορελιάνα βρισκόταν σε εξερευνητική αποστολή στη Βραζιλία, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με κάτι πραγματικά εκπληκτικό. Στις όχθες ενός ποταμού κυκλώθηκε από μια ομάδα πολεμιστών, που είχαν για αρχηγό τους μια πανέμορφη γυναίκα. «Ήταν ψηλή, μυώδης, ορμητική, και το μοναδικό ρούχο πάνω της ήταν ένα κομμάτι ύφασμα». Έτσι την περιέγραψε στο ημερολόγιό του ο Γασπάρ ντε Καρβαχάλ, ο χρονικογράφος της αποστολής. Μόλις ξεπέρασαν την αρχική τους έκπληξη, οι Ισπανοί συνειδητοποίησαν ότι αντίκριζαν μια Αμαζόνα. Σε ανάμνηση αυτής της συνάντησης, το ποτάμι ονομάστηκε Ποταμός των Αμαζόνων (Αμαζόνιος).
Με το παραπάνω συμβάν αναβίωσε ο μύθος των Αμαζόνων, ένα από τα πιο συναρπαστικά μυστήρια της αρχαιότητας, το οποίο εξακολουθεί να σαγηνεύει.

Ποικίλες μαρτυρίες για την ύπαρξή τους απαντώνται σε διαφορετικούς λαούς και εποχές. Οι Κινέζοι χρονικογράφοι μιλούν για χώρες κατά μήκος της Κασπίας Θάλασσας και γειτονικές με την Ινδία, τις οποίες διοικούσαν γυναίκες. Πλούσιες σε θρύλους γυναικών πολεμιστών είναι και οι παραδόσεις του Κουρδιστάν και των Βαλτικών Χωρών. Από την πλευρά τους, οι Πορτογάλοι εξερευνητές το 16ο αιώνα αναπολούσαν συναντήσεις με φυλές Αμαζόνων στην Αιθιοπία και στη Ζιμπάμπουε. Ο μύθος των Αμαζόνων δεσπόζει στην Ασία μεταξύ της Κασπίας Θάλασσας και του Εύξεινου Πόντου. Μετά τον Όμηρο, αμέτρητοι είναι οι ιστοριογράφοι και οι ποιητές που μίλησαν για ένα λαό γυναικών πολεμιστών «δυνατών όπως οι άντρες». Όλα αυτά ήταν αλήθεια ή ψέμα;

Μια αρχαιολογική αποστολή που πραγματοποιήθηκε στα σύνορα της Ρωσίας και του Καζακστάν έφερε στο φως, κοντά στην πόλη Πακρόβκα, μια σειρά από πενήντα θολωτούς τάφους που χρονολογούνται από το 4ο αιώνα π. Χ. Στους γυναικείους τάφους οι αρχαιολόγοι, εκτός από κοσμήματα και κτερίσματα, ανακάλυψαν όπλα, βέλη και στρατιωτικά εμβλήματα. Δίπλα στους γυναικείους σκελετούς βρέθηκαν τυπικά σύμβολα εξουσίας: περιδέραια, ιερές πέτρες και αντικείμενα θρησκευτικών τελετών. Πολλοί σκελετοί τους είχαν στραβές γάμπες, χαρακτηριστικό «επαγγελματιών» ιππέων. Οι ιδιαιτερότητες όμως δε σταματούν εδώ. Επιπλέον, κοντά στους αντρικούς σκελετούς βρέθηκαν σκελετοί βρεφών. Ούτε ένας τους δε βρέθηκε θαμμένος δίπλα σε γυναίκες, ένδειξη ότι η ανατροφή των παιδιών ήταν αποκλειστικά αντρική υποχρέωση. Η Τζανίν Ντέιβις Κίμπαλ, διευθύντρια του Κέντρου Μελετών των Νομάδων της Ευρασίας και υπεύθυνη των ανασκαφών στην Παρκρόβκα, είναι πιο επιφυλακτική: «Ο Ηρόδοτος, μιλώντας για τις Αμαζόνες, εντόπισε την επικράτειά τους δυτικότερα, στη σημερινή Νότια Ρωσία, κατά μήκος της Αζοφικής Θάλασσας. Οι σκελετοί που ανακαλύψαμε στους τάφους δεν ανήκουν βέβαια στις Αμαζόνες του Ηροδότου, αλλά κατά πάσα πιθανότητα σε άντρες και γυναίκες του λαού των Σαυροματών» - λαός που έζησε γύρω στον 4ο αιώνα π. Χ. στη ζώνη που περικλείεται από τους ποταμούς Βόλγα και Ντον και ο οποίος, σύμφωνα πάντα με τον Ηρόδοτο, καταγόταν απευθείας από τις Αμαζόνες.

• Η γυναικεία Ευρώπη

Η παραπάνω ανακάλυψη ξανάδωσε πνοή στη θεωρία που υποστηρίχθηκε από τη Λιθουανή επιστήμονα Μαρίγια Τζιμπούτας, με τη γνώμη της οποίας συμφωνούν και Έλληνες μελετητές, όπως ο Παναγής Λεκατσάς. Σύμφωνα μ´ αυτή τη θεωρία, πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια αναπτύχθηκε στην Ευρώπη ένας μητριαρχικός πολιτισμός βασισμένος στην αγροτική παραγωγή και στην αρχή της ισότητας. Αυτή η αρχαϊκή κοινωνία έσβησε πιθανόν με την κάθοδο των ινδοευρωπαϊκών φύλων, γύρω στο 3.500 π. Χ. Συνεπώς, οι Αμαζόνες θα ήταν ό,τι απέμεινε από τη γυναικοκρατούμενη Αρκαδία.

• Πολεμιστές και σαμάνοι

Ποιες ήταν και από πού έρχονταν οι γυναίκες που βρέθηκαν θαμμένες μαζί με τον πολεμικό εξοπλισμό ο οποίος παραδοσιακά προορίζεται για άντρες;

Σε ό,τι αφορά στην καταγωγή τους, ο Ηρόδοτος είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικός. Ο Έλληνας ιστορικός, που έζησε τον 5ο αιώνα π. Χ., εξιστορεί τη μάχη ανάμεσα στους Έλληνες που οδηγούσε ο Ηρακλής και στις Αμαζόνες.

Στο τέλος της σύγκρουσης οι νικητές στρατιώτες ισοπέδωσαν τη Θεμίσυρα, την πρωτεύουσα του βασιλείου των θηλυκών πολεμιστών, και πήραν αιχμάλωτες στα πλοία τους τις εχθρούς που επέζησαν. Όμως, οι γυναίκες εκείνες δεν έφταναν ποτέ στην Αθήνα.

Κατάφεραν να διαφύγουν: επωφελήθηκαν μιας θαλασσοταραχής και αποβιβάστηκαν στις ακτές της Μικράς Ασίας. Από την επιμειξία τους με τους Σκύθες γεννήθηκε ο λαός των Σαυροματών.

Παρ´ όλα αυτά, οι νεαρές Αμαζόνες δεν εγκατέλειψαν τις πολεμοχαρείς συνήθειές τους. Ο Ηρόδοτος εξηγεί ότι κάθε φορά διεκδικούσαν δυναμικά τα «αντρικά» πολεμικά τους δικαιώματα από τους Σκύθες συντρόφους τους.

• Τέχνη
  

Το θέμα των Αμαζόνων έχει ιδιαίτερη θέση στην αρχαία ελληνική εικονογράφηση, αλλά και στην ελληνική λογοτεχνία από τους αρχαιοτάτους χρόνους(π.χ.Ιλιάδα), μέχρι σήμερα.

• Όπως και να ‘χει είναι, δεν είναι μύθος η ύπαρξη των Αμαζόνων, ποτέ δεν θα πάψει να είναι ένας ύμνος προς την Γυναίκα.